შეჯამებაში მოთხრობილია, რა გააკეთა Next-მა. ეს გვერდი მოგვითხრობს, როგორ მოიპოვა, ან სცადა მოეპოვებინა, Next-მა ჩემი ხელმოწერები და ჩემი გადახდები. არის თუ არა ეს დანაშაული, ცალკე განიხილება; აქ ფაქტები თავისთავად დგანან.

სამჯერ მოინდომა Next-მა ჩემი ხელმოწერა. სამჯერ მქონდა უფლება, მეთქვა „არა“, როგორც ეს უფლება ყველას აქვს ხელშეკრულებისა თუ პრეტენზიებზე უარის წინაშე. და სამჯერვე ჩემს „არაზე“ პასუხი იყო არა არგუმენტი, არა უფრო დაბალი ფასი, არა სასამართლო. პასუხი იყო ჩემი რაღაცის წართმევა და დაკავება. სამი ეპიზოდი, უახლესიდან დაწყებული.

2026 წლის ივლისი: პრეტენზიებზე უარი ან კიბე

2025 წლის 30 სექტემბერს Next-მა მესაკუთრეებს გამოუცხადა, რომ ლიფტებზე დაშვების კონტროლის სისტემას დააყენებდა, რათა მათგან ის დავალიანებები აეკრიფა, რომლებსაც მათ უყენებდა. სისტემა 2026 წლის 1 ივლისს ჩართო. მას შემდეგ ლიფტები ჩემს სართულზე მხოლოდ ჩიპის მფლობელებისთვის ჩერდება, ჩიპებს კი Next გასცემს. 3 ივლისს საბა ცისკარაძემ, მენეჯერმა, ჩიპის ფასი წერილობით ჩამოაყალიბა: „ლიფტის ჩიპებს ნებისმიერ დროს მიიღებთ, როგორც კი ხელს მოაწერთ ლიფტის ჩიპების მიღება-ჩაბარების აქტს“. აქტი ერთგვერდიან ქვითარს ჰგავს, მაგრამ მისი ბოლოსწინა პუნქტით ორივე მხარე „ადასტურებს, რომ აღნიშნული აქტი არ შეიცავს ბუნდოვან დებულებებს და რაიმე სახის პრეტენზია ერთმანეთის მიმართ არ გააჩნიათ“. ხელი რომ მომეწერა, ყველა პრეტენზია, რომელიც Next Hospitality-ს მიმართ მაქვს, დაწყებული 2026 წლის თებერვალში გაგზავნილი საჩივრებით, რომლებიც მას არასოდეს განუხილავს, გაქრებოდა.

მე ამ პუნქტის ამოღება ვთხოვე. Next-მა უარი მითხრა. 17 აგვისტოს დირექტორმა, ლევან ოთარიშვილმა, პირობა შენობის წესების სახით გაიმეორა. ნინო კიკავამ, მეორე მენეჯერმა, იგივე პირობა 1 ივლისის შეხვედრაზე პირადად დამიყენა, მიიღო ამ შეხვედრის ჩანაწერი და საბას შესწორებები, და დასამატებელი არაფერი ჰქონდა.

ჩემს 18 აგვისტოს თხოვნას, უპირობოდ მომცემოდა ჩიპები, პასუხი მხოლოდ 21 ოქტომბერს გაეცა: ჩიპების მიღება შემიძლია, თუ მათზე ხელწერილს დავწერ და ხელს მოვაწერ, მაგრამ ისინი მხოლოდ მაშინ გააქტიურდება, თუ სავარაუდო დავალიანებას გადავიხდი.

ასე რომ, ლიფტები, რომელთა თანამესაკუთრეც ვარ, შენობაში, სადაც მეთექვსმეტე სართულზე ორი ბინა მეკუთვნის, დაკავებული იყო, სანამ ჩემს პრეტენზიებზე უარს არ ვიტყოდი, და ახლაც დაკავებულია, სანამ არ დავფარავ დავალიანებას, რომელსაც ვედავები. ეს არის ის „მომსახურება“, რომლის საფასურიც, მათი თქმით, უნდა გადავიხადო.

4 ივლისს სახლში სითბური გამოფიტვით დავბრუნდი და მიმღებს ვეხვეწებოდი, ზემოთ ამეშვათ. 9 ივლისს საქართველოდან წასვლამდე მე და ჩემი მეუღლე წყალს მეთექვსმეტე სართულზე ფეხით ავიტანდით ხოლმე. კურიერები, სტუმრები და ექიმები ჩვენს კარამდე ვერ აღწევენ.

112 დღის განმავლობაში ჩემი ჩიპები პრეტენზიებზე უარის მიღმა იყო; ახლა ისინი სადავო დავალიანების მიღმაა.

2026 წლის იანვარი: ხელშეკრულებები ან „რეგულაციები“

2026 წლის 27 იანვარს საბამ მომწერა, რომ უნდა მოემზადებინა „მენეჯმენტისა და მომსახურების ხელშეკრულება, რომელსაც თქვენ ხელი უნდა მოაწეროთ“. ვუპასუხე, რომ ხელშეკრულება, რომელსაც „უნდა მოვაწერო ხელი“, იძულებაა. მისმა პასუხმა ეს უარყო და ერთი ამოსუნთქვით გაიმეორა: „ჩვენ არ გაიძულებთ […] იგივე ორი ხელშეკრულება უნდა მომზადდეს თქვენს სახელზე და ხელი უნდა მოაწეროთ. ეს არ არის იძულება - ეს უბრალოდ არსებული რეგულაციების დაცვაა“. მეორე დღეს მან ორი დოკუმენტი გამომიგზავნა, „მოქმედი რეგულაციების მოთხოვნაა, ვინაიდან შენობას აპარტოტელის სტატუსი აქვს“, და ერთ საათზე ნაკლები ხნის შემდეგ მათ უწოდა „ხელშეკრულება, რომელიც აპარტოტელის ტიპის შენობების მაცხოვრებლებისგან მოითხოვება ქვეყანაში არსებული რეგულაციების გამო“. ერთ-ერთი მათგანი, მართვის ხელშეკრულება, Next-ს იმ ბინების საიჯარო შემოსავლის 40%-ს აძლევს, რომლებიც მე ვიყიდე და გავარემონტე. იმავე საათში საბამ მეორე, ჩემ მიერ ხელმოუწერელი ხელშეკრულებით 608 დოლარი დამარიცხა, „რეგულაციებთან შესაბამისობის საკითხია“.

ერთი კვირის შემდეგ Next-ის იურისტმა, გვანცა ლომაძემ, იგივე თქვა: „მოქმედი რეგულაციები გვავალდებულებს, ასეთი ხელშეკრულებები გაფორმებული გვქონდეს კომპლექსში ბინის ყველა მესაკუთრესთან“. ხელმოწერა „სავალდებულო პირობა“ იყო, „რომელიც ბინის ყველა მესაკუთრეზე ვრცელდება“, ვალდებულება, რომელიც „თავად კომპლექსის ბუნებიდან და სამართლებრივი სტატუსიდან გამომდინარეობს“ (შეტყობინება). როცა 7 ივლისს მან საბოლოოდ წერილობით უპასუხა, ვალდებულებები თავად დეველოპერისა აღმოჩნდა, ხელისუფლების წინაშე აღებული. ოც თვეში ერთადერთი რეგულაცია, რომელიც Next-ში ვინმეს ოდესმე ჩემთვის დაუსახელებია, კომპლექსის აპარტოტელის სტატუსია. ის დეველოპერს ავალდებულებს. მე არა.

ამჯერად დაკავებული ლიფტი კი არა, ჩემი სიმშვიდე იყო. მენეჯერმა და იურისტმა უცხოელს წერილობით უთხრეს, რომ ის ქვეყნის რეგულაციებს არ შეესაბამებოდა და რომ ხელმოწერა ამას გამოასწორებდა. რომელ რეგულაციებს — არცერთმა თქვა. შფოთვა იყო მიზანი, ხელმოწერა კი — გამოსავალი. Next-ის საკუთარმა სპეციალისტმა თვეებით ადრე ახსნა, რატომ სურდათ ხელმოწერა: „ყოველი მფლობელი აწერს ხელს, რადგან ახლა თქვენ უნდა გადაიხადოთ, ამიტომ აუცილებლად საჭიროა საფუძველი“. მათ ანგარიშისთვის საფუძველი სჭირდებოდათ. იცოდნენ, რომ არ ჰქონდათ. ხელმოწერა უნდა გამხდარიყო საფუძველი.

2025 წლის თებერვალი: გადახდა ან რემონტი არ იქნება

ეს სქემა ერთი წლით ადრე, ჩემი რემონტის დაწყებამდე, ლოლიტა სამნიძემ ჩამოაყალიბა. Next-ის ფასი ჩემი მასალების სატვირთო ლიფტში დაშვებისთვის, უკვე დამონტაჟებული მრიცხველების საბუთებისთვის და ნარჩენების გატანისთვის, რომელზეც ჩემმა მეუღლემ უარი თქვა, იყო 8 105,98 ლარი და ხელმოწერა.

მრიცხველების პირობა პირდაპირ იყო ნათქვამი: „ვერ გამოიყენებთ, სანამ დავალიანებას არ დაფარავთ“. ლიფტის პირობა არჩევანად იყო წარმოდგენილი: „თუ ფიქრობთ, რომ ვერ მოასწრებთ, მაშინ აზიდვის თანხა შემდეგ გადაიხადეთ და რემონტი ტურისტული სეზონის დასრულების შემდეგ დაიწყეთ“. გადაიხადეთ ახლა, ან რვა თვე მოიცადეთ. როცა ჩემმა მეუღლემ სთხოვა, ლოლას მიერ ჩატში დათმობილი პირობები ხელშეკრულებაში ჩაეწერათ, პასუხი იყო: „ხელშეკრულებასთან დაკავშირებით, სამწუხაროდ, არაფერი შეიცვლება, თუ გაწყობთ, მოაწერეთ ხელი“. იმავე დღეს ხელი მოვაწერე და გადავიხადე. ლიფტი შემდეგ მიმღებმა გახსნა, ინსტრუქციით „უთხარით, რომ გადაიხადეთ“ (შეტყობინება).

ჩემმა მეუღლემ თქვა, რომ პირობები გვაწყობდა. რა თქმა უნდა, თქვა: იმ დროისთვის ალტერნატივა იყო არც მრიცხველები და არც რემონტი. თავისუფალია თუ არა გარიგება, „კის“ თქმამდე წყდება — იმით, რასაც მეორე მხარე აკავებს. აქ ისინი აკავებდნენ ჩემს მრიცხველებს, ჩემს თანასაკუთრებაში მყოფ ლიფტებს და ჩემს ვალდებულებებს ჩემ მიერ დაქირავებული სარემონტო ბრიგადის წინაშე. საბედნიეროდ, ქაღალდი, რომელსაც ხელი მოვაწერე, მხოლოდ ერთჯერადი გარიგება იყო, და მათი სხვა არაფრისთვის აღარასოდეს მომიწერია ხელი.

რა არის ეს

ვაჭრობა ისაა, როცა თითოეულ მხარეს მაგიდასთან რაღაც საკუთარი მოაქვს. Next-მა მოიტანა ჩემი ლიფტი, ჩემი მრიცხველები და ჩემი სიმშვიდე, და შემომთავაზა, ხელმოწერებისა და გადახდების სანაცვლოდ დაებრუნებინა. ეს ვაჭრობა არ არის. არც მკაცრი გარიგებაა. ეს ძარცვაა, თავაზიანად ჩატარებული, 🙏🏼 ემოჯებით.

არასოდეს მითქვამს უარი იმის გადახდაზე, რაც მივიღე. 2026 წლის მარტში, ხელშეკრულებისა და Next-ის წინაშე რაიმე ვალდებულების გარეშე, კეთილსინდისიერად 2170 ლარი გადავუხადე იმ თვეებისთვის, რომლებიც მან დამარიცხა, მას შემდეგ, რაც მის იურისტს შევთავაზე, ქვითრის სანაცვლოდ გადამეხადა. რაზეც უარს ვამბობ, არის ხელი მოვაწერო იმას, რაზეც არასოდეს დავთანხმებულვარ, და Next-ის წინაშე მქონდეს დავალიანება, რომელიც, თუ საერთოდ არსებობს, შენობის მესაკუთრეებს ეკუთვნის, მათი ამხანაგობის მეშვეობით, და არა კომპანიას, რომელმაც მის ამკრეფად თავი თვითონ დანიშნა.

დავალიანება, რომელსაც Next ივლისიდან აღასრულებს, არასოდეს შეთანხმებულა. რეგულაციები, რომლებზეც Next მიუთითებდა, არასოდეს დასახელებულა. პრეტენზიებზე უარი, რომელსაც Next მოითხოვდა, ყოველივე ზემოთქმულზე ჩივილის ჩემი უფლების დათმობა იყო. ყოველ ჯერზე ის, რისი ხელმოწერაც მთხოვეს, სწორედ ის იყო, რაც წინა ნაბიჯს უკუძალით გაამართლებდა; ასეა დაწერილი Next-ის ხელშეკრულებები. შენობის სხვა მესაკუთრეებსაც იგივე შესთავაზეს, და ზოგიერთმა თქვა, რა დაუჯდათ ეს.

ვინ გააკეთა ეს

არა ერთი თანამშრომელი ცუდ დღეს. მენეჯერი 2025 წელს; მენეჯერი, კიდევ ერთი მენეჯერი და იურისტი 2026 წელს; შემდეგ დირექტორი, რომელმაც ბლოკირებას უსაფრთხოების ზომა უწოდა, და მიმღები, რომელიც მას ყოველდღიურად იყენებს. სისტემა ჩართვამდე ცხრა თვით ადრე იყო გამოცხადებული. ეს შეცდომა არ არის. ასე აწარმოებს კომპანია საქმეს.

Next „არას“ პასუხად არ იღებს. ისინი ლიფტებს იღებენ.