ეს გვერდი აღრიცხავს ყველა ნაბიჯს, რომელიც ამ დოსიესთან დაკავშირებულ საკითხებზე საქართველოს უწყებებში გადავდგი, და ყველა ნაბიჯს, რომელიც მათ საპასუხოდ გადადგეს.

მოკლედ: თხუთმეტ კვირაში სამმა უწყებამ ჩემი საჩივრები დაარეგისტრირა, მიღება დაადასტურა, გადააგზავნა და ხელახლა გადააგზავნა. მათ არსს არც ერთი არ შეხებია.

პოლიცია

2026 წლის 6 ივლისს სისხლის სამართლის საჩივრის შეტანის ჩემს მცდელობას ხელი შეუშალეს.

სახალხო დამცველი

მეორე დღეს პოლიციის ქმედებების შესახებ საქართველოს სახალხო დამცველს შევატყობინე. ჩემი პირველი წერილი მითითებებით დამიბრუნეს: განცხადება სახალხო დამცველის სახელზე უნდა იყოს დაწერილი და ხელმოწერილი. 8 ივლისს ხელახლა წარვადგინე და ის 6902/26 ნომრით დარეგისტრირდა.

მას შემდეგ არაფერი მსმენია, სანამ 3 აგვისტოს თავად არ ვკითხე. პასუხი იყო, რომ აპარატმა 13 ივლისს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართა და რომ სამინისტროს გენერალურმა ინსპექციამ სამსახურებრივი შემოწმება დაიწყო. თავად სამინისტროსგან არც ერთი დოკუმენტი არ მაქვს — არც მანამდე, არც მას შემდეგ.

6 აგვისტოს, საკუთარი ინიციატივით, განცხადებაში ერთი პუნქტი შევასწორე: კაცი, რომელიც მხარზე დამაწვა, შესაძლოა პოლიციელი კი არა, თარჯიმანი ყოფილიყო. შესწორებისთვის აპარატმა ახალი, ხელით დაწერილი და ხელმოწერილი განცხადება მოითხოვა, რომელიც მეორე დღეს გავგზავნე. ის 8028/26 ნომრით დარეგისტრირდა და 18 აგვისტოს სამინისტროს გადაეგზავნა.

20 აგვისტოს აპარატმა მომწერა, რომ ორივე განცხადებას ჯერ კიდევ სწავლობდა და საბოლოო შედეგებს მოგვიანებით შემატყობინებდა. ეს არის უკანასკნელი, რაც მისგან მსმენია.

პროკურატურა

საჩივარი Next-ის წინააღმდეგ. 8 აგვისტოს გავგზავნე მისამართზე, რომელიც, როგორც გაირკვა, პრესცენტრის იყო, და 11 აგვისტოს — ხელახლა, კანცელარიაში. ის 12 აგვისტოს 01/13-94415 ნომრით დარეგისტრირდა და ძველი თბილისის რაიონის პროკურორს დაეწერა. 26 აგვისტოს ამ პროკურორმა ის ბათუმის რაიონულ პროკურორს გადაუგზავნა. 18 სექტემბერს ბათუმის რაიონულმა პროკურორმა ის პოლიციის ბათუმის საქალაქო სამმართველოს გადაუგზავნა.

მე-7 განყოფილება, სადაც 6 ივლისს ხუთი საათი გავატარე და მეუბნებოდნენ, რომ საქმე სამოქალაქო იყო, ბათუმის საქალაქო სამმართველოს განყოფილებაა.

შესწორება. 22 სექტემბერს კანცელარიას საჩივრის შესწორება გავუგზავნე, იმავე დღით დათარიღებული. ის ერთ თარიღს ასწორებს (ჩემი საკუთრების უფლებები 2024 წლის 13 ნოემბერს დარეგისტრირდა და არა 14-ს) და უკან იხმობს მასზე დაფუძნებულ განცხადებებს; თავად ქმედების ნაწილში საჩივარი ძალაში რჩება. ვითხოვე, რომ შესწორება საჩივარს დაერთოს და მასთან ერთად ბათუმის საქალაქო სამმართველოში გადაიგზავნოს, და რომ დაზარალებულად ცნობის ჩემი მოთხოვნა, რომელიც მასში განვაახლე, გადაწყდეს. კანცელარიამ ის 01/13-110237 ნომრით დაარეგისტრირა.

საჩივარი პოლიციის შესახებ. 20 აგვისტოს კანცელარიამ მითითება მომცა, ეს ცალკე საჩივრად შემეტანა. 21 აგვისტოს შევიტანე. ის 24 აგვისტოს 01/13-98924 ნომრით დარეგისტრირდა და, როგორც კანცელარიამ მეორე დღეს მაცნობა, თბილისის პროკურატურას გადაეგზავნა. მას შემდეგ არაფერი მსმენია.

დაზარალებულად ცნობა. სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსი დანაშაულით დაზარალებულ პირს საშუალებას აძლევს, დაზარალებულად ცნობა მოითხოვოს, რაც გამოძიების მიმდინარეობის შესახებ ინფორმაციის მიღებისა და მისი მასალების გაცნობის უფლებას იძლევა. ეს თავად საჩივარშივე მოვითხოვე და მოთხოვნა 19, 21, 24 და 26 აგვისტოს და 22 სექტემბერს განვაახლე. ის არც დაკმაყოფილებულა და არც უარყოფილა.

რა გაკეთდა

• გაცემული სარეგისტრაციო ნომრები: ხუთი (6902/26, 8028/26, 01/13-94415, 01/13-98924, 01/13-110237).
• წერილები, რომლებითაც ჩემი საჩივარი ერთი უწყებიდან მეორეს გადაეგზავნა: ექვსი.
• გადაწყვეტილებები ჩემს რომელიმე მოთხოვნაზე: არც ერთი.
• უწყებები, რომლებიც ჩემი საჩივრების ფაქტებს შეეხნენ: არც ერთი.
• დღეები 2026 წლის 1 ივლისიდან, სახლში ლიფტზე დაშვების გარეშე: 117 და ათვლა გრძელდება.

გასაჩივრებული ქმედება თითქმის ოთხი თვეა ყველას თვალწინ მიმდინარეობს და მაინც გრძელდება — თამამად, ოფიციალური მოთხოვნის მიუხედავად და, როგორც ჩანს, შედეგების ყოველგვარი შიშის გარეშე.